We hebben elke dag duizenden, tienduizenden ademhalingen. Het lijkt allemaal heel gewoon en alledaags. Alledaags is het zeker! We ademen immers alle dagen, onze adem is er altijd. Maar gewoon is het allerminst.

Adem is onze allereerste strikte voorwaarde om te leven. Op het moment dat een baby glibberig en rimpelig uit de moeder komt, is de eerste prioriteit: haal adem. Je bent nu je eigen mens. Zorg dat je leeft. Haal adem!

Vanaf nu moet je zorgen voor je eigen prana, want de navelstreng die alles vanuit jullie placenta tot in je bloed en je cellen en je hele lijf bracht, klopt alleen nog maar een beetje na. Je moet het nu zelf tot je nemen!

En de baby huilt. Dat is haar eerste eigen adem. De eerste zelf verworven prana.

Het is een wonderlijke gebeurtenis, want met die eerste ademteug worden de
longen voor het eerst opgeblazen. Daar had nog nooit lucht in gezeten! Je kan
je voorstellen dat de eerste ademhaling veel krachtiger moet zijn dan normaal. Blaas maar eens een ballon voor de eerste keer op. Je moet een hoop weerstand
overwinnen.

Ook wordt plotsklaps het hart in twee helften verdeeld, omdat er nu
twee bloedsomlopen zijn ontstaan. De linker- en rechterhelft van het hart
hebben nu ieder een eigen bloedsomloop.

Denk je eens in, al die miljarden geboortes, al die babyhartjes die een ondenkbaar ingewikkelde transformatie ondergaan in een enkel ogenblik, in een enkele ademteug.

En vanaf dat moment tot aan je laatste adem, heb je een levend, kloppend, borrelend, ademend, voelend lichaam. Waar de prana doorheen stroomt die alles laat trillen en beven, sidderen en leven.

Dit kostbaar levend lijf moeten we koesteren en verzorgen. In de eerste plaats door te ademen.

Bij De Binnenbron besteden we hier veel aandacht aan. Zo kom je tijdens een
retraitedag letterlijk op adem!